Wie onze gemeente bezoekt, kent de twee kleden wel. Maar wat is het verhaal achter deze kleden?  

Mattie van Dijk vertelt:

Om te beginnen bedenk je een techniek. Appliceren, glas-in-lood, patchworkblokken met Bijbelse namen. Of aquarelleertechniek. Nadat ik van die laatste techniek wat voorbeelden had gezien, begon ik daar warm voor te lopen.

Dan een ontwerp maken. Van dát voorbeeld vond ik dit wel mooi en van dat ándere kleed weer iets anders. Na diverse tekeningen met onderdelen uit diverse kleden had ik een ontwerp naar mijn zin.

Toen begon het lapjes verzamelen. Had ik genoeg aan 50 verschillende? O nee, dat lijkt nergens naar. 75? 100? Nou, bij de 200 ben ik begonnen. In de loop van de tijd kwamen daar misschien nog wel 200 bij.

Vierkantjes knippen, opprikken, afhalen, overdoen. Ik zou bijna zeggen wat een heerlijke tijd. Want terwijl ik zo bezig was kwamen de liederen. Over het kruis, over de Heilige Geest, over het donkere graf dat geopend werd. De poort die wijdopen staat. En dan gaat het niet om “de open poort” zoals ik het kleed genoemd heb. Het gaat om wat er achter die poort is. Het kruis, waar we vrij naartoe mogen gaan. Vrede, Gods genade rijk en vrij. Voor u en voor mij. Dat zet je niet allemaal in een titel. Maar dat zit er wel in besloten. 

Voor het andere kleed hoefde ik ook niet lang na te denken. We hebben een prachtig lied over het scheepje onder Jezus hoede. En we hebben een prachtig logo van onze gemeente.Als gemeente zijn we een schip onder Jezus hoede. We mogen vissers van mensen zijn. Omdat we samen die gemeente zijn, heb ik lapjes van gemeenteleden gevraagd. Zodat er een stukje van ons allemaal inzit. Maar het belangrijkste is dat alles begint bij Jezus. En door de Here Jezus bij God. Daarom is de naam van dat kleed “s Vaders Zoon aan boord”.

Meer dan een jaar heb ik aan de kleden gewerkt. Per kleed 40 x 40 lapjes. Over allebei de kleden verdeeld ongeveer 600 verschillende . Lapjes, die ik al had, die ik gekocht heb en die ik gekregen heb. In verband met die gekregen lapjes wil ik één naam noemen, nl. zuster van Teijlingen. Van haar kreeg ik een plastic zak met “restjes”. Het bleek een schat te zijn. Volgens mij zaten er wel 100 verschillende in, waarvan ongeveer 60 blauwe. Soms maar 1 vierkantje, soms een grotere lap.

Een andere zuster ben ik ook erg dankbaar. Zuster Kooij heeft voor mij de lagen aan elkaar gemaakt. Dat is een grote klus! U moet maar eens aan de achterkant kijken. Dat heeft zij gedaan.

Alle reacties maken mij nog steeds een beetje verlegen. Ik heb het met zoveel plezier gedaan. En op een of andere manier is het voor mij een soort stille tijd geweest. Een tijd heel dicht bij God. De eerste titel, een soort werktitel, die in mijn hoofd zat toen ik begon, geeft dat een beetje aan. Daar wil ik dan ook mee afsluiten.

“God in de hoog’ alleen zij de eer en dank voor zijn genade.”